آزیتا حاجیان

جشنواره قصه گویی می تواند ارزش قصه را به افراد متذکر شود/ امید دارم جشنواره قصه گویی مردم را با قصه آشتی دهد

1398/10/24

حاجیان: « رویدادهایی نظیر جشنواره قصه گویی می توانند ارزش قصه و داستان را به افراد متذکر شوند و مفاهیمی را در قالب قصه گویی ارائه کنند که مردم و شرکت کنندگان راجع به آنها فکر کنند و از این محمل، آنچه را نیازمندش هستند، برداشت کنند.»


اینها تعابیری است که آزیتا حاجیان هنرمند نام آشنای سینما و تلویزیون که تجربه بازی در فیلم های کودکانه نوستالژیکی مثل «دزد عروسکی» و «سفر جادویی» داشته، در مواجهه با پرسشی درباره ارزیابی اش از قصه گویی، نقبی به دوران کودکی اش مطرح می کند. او همچنین تأکید دارد شنیدن همین قصه ها به نوعی او و احتمالاً نسل او را آماده ورود به جامعه و قبول مسئولیت های زندگی کرده است.
آزیتا حاجیان امسال به عنوان یکی از اعضای هیات داوران بخش ملی بیست‌ودومین جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با این رویداد فرهنگی و هنری همکاری دارد.
این هنرمند در گفت و گویی در همین باره بیان کرد: واژه قصه مرا به یاد مادربزرگم می اندازد. یاد قصه هایی می افتم که او در کودکی برایمان تعریف می کرد و از ناحیه همین داستان پردازی ها و افسانه های پر فراز و نشیب، دنیایی از خاطرات رنگارنگ که با غم و شادی درهم آمیخته بود را پیش روی ما قرار می داد. شاید برایتان جالب باشد بگویم که مثلاً وقتی قصه خاله موشه و آقا سوسکه را تعریف می کرد، من در همان دنیای کودکی و دیدگاه کودکانه، گریه می کردم و می گفتم عزیز تو رو خدا دیگه این بار آقا موشه نمیرد و مادربزرگم هم اصرار عجیبی به واقعیت گرایی و پایبندی به اصل داستان داشت و میگفت آقا موشه آخر قصه می میرد! جالب است که 10 بار این قضیه تکرار شد و من هر بار با گریه و زاری می گفتم که این بار نمیرد و او قبول نمی کرد!
او افزود: البته این تأکید مادربزرگم روی تعبیر مرگ در جریان یک داستان به من کمک کرد تا با این مفهوم از طریق قصه گویی آشنا شوم و خودم را آماده زندگی و ورود به دنیای واقعی کنم. این یکی از بزرگترین مشکلات فلسفه زیست انسان را برای من مطرح و روشن وهمچنین به من کمک کرد تا در بزرگسالی بتوانم بهتر با آن کنار بیایم. گرچه مادربزرگم قصه های دیگری را هم برای من تعریف می کرد، ولی شاید تراژیک ترین شان همین قصه بود. مثل همین الان که هر بار وقتی فیلم محمدرسول الله (ص) را می بینم، وقتی به صحنه شهید شدن حضرت حمزه(ع) میرسم، آرزو می کنم که اوشهید نشود و این حس همیشه در لحظات تماشای فیلم با من همراه است. حال آنکه خودم بازیگرم و چند بار هم تا به حال این فیلم را دیده ام و شاید این دیدگاه و توقع از سوی یک بازیگر، منطقی به نظر نرسد!
این هنرمند در بخش دیگری از صحبتهایش نقش جشنواره قصه گویی را در آموزش و تربیت نسل جوان و نوجوان و آماد ه سازی برای ورود به جامعه بسیار خطیر و مهم ذکر کرد و افزود: قصه ها سرشار از فرهنگ، درس های زندگی و اطلاعات تاریخی هستند و ابعادی همه جانبه دارند. قصه ها به شخصیت بچه ها عمق و نگاه درست می بخشند. خیلی از قصه ها جهان بینی بچه ها را تکمیل می کنند، ولی متأسفانه امروز دیگر قصه ها را به حاشیه رانده شده اند و شاید بخشی از نسل جوان مثل گذشته ها حوصله قصه شنیدن نداشته باشند. امروز شاید کمتر پدر و مادری فرصت قصه گویی برای فرزندانشان را داشته باشند و در تراکم کارهای روزانه این مهم را فراموش کرده اند. در خیلی از خانواده ها هم پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها از خانواده ها جدا شده اند. حال آنکه در گذشته خانواده ها گسترده بودند و اغلب در کنار یکدیگر زندگی می کردند و بچه ها امکان تماس و دیدار بیشتری با پدربزرگ ها و مادربزرگ هایشان را دا شتند و تجربیات و شنیده های آنان را در قالب قصه و داستان و خاطره دریافت می کردند. نکته ای که امروز کمرنگ و فراموش شده است.
حاجیان در ادامه، نقش جشنواره قصه گویی را در تصحیح این روند و یادآوری اهمیت قصه گویی قابل توجه ارزیابی کرد و گفت: رویدادهایی نظیر جشنواره قصه گویی می توانند ارزش قصه و داستان را به افراد متذکر شوند و مفاهیمی را در قالب قصه گویی ارائه کنند که مردم و شرکت کنندگان راجع به آنها فکر کنند و از این محمل، آنچه را نیازمندش هستند، برداشت کنند. ضمن اینکه به طور غیرمستقیم می تواند شماری از تکنیک های قصه گویی را حتی در حد محدود به مردم آموزش دهد.